Ba, że kocham-uwielbiam-ubóstwiam AC/DC pod każdą postacią, w każdym decybelu ich ejsidisidejsości, w każdej zajebistej nucie nawet i nie prowadzącej, a tylnej gitary pana Cliffa Younga i w każdym ich nieudanym kawałku to wiedzą wszyscy. Od australijskiej, niszowej, z 1973r High Voltage po te z XXI wieku, czyli Stiff Upper Lip i Black Ice. A więc nie ulega wątpliwości, że są dla mnie najlepsi. Są - nie bójmy się tego słowa - w pewnym posuniętym wieku. Ja świadoma tego, nie spodziewając się już niczego dobrego w życiu dostaję od nieświadomego kolegi, cóż, linka do jakiejś gry zamieszczonej na Youtubie (Medal of Honor chyba). Normalnie bym tego nawet nie otworzyła i skomentowała tylko "no spoko fest lol maras whatever", ale pokierowana zapewne boską mocą elektryczności poznałam Airbourne.  

Airbourne. Ot. I teraz żeby nie było śmiechów. Dwaj bracia z Australii. Grający hard rocka. Ac/Dc? Tak. Ale Airbourne też. Ciekawe. Bracia Young vs bracia O'Keefe. Oczywiście, wszyscy im to wypominają. A oni na to, "ej sory jesteśmy braćmi z Australii i gramy hard rocka, no ciekawe z kim nas będą porównywać. Ale skoro porównują nas z najlepszym zespołem hardrockowym na świecie, to ZAJEBIŚCIE". 

Panowie nagrali 3 płyty (2 longplaye i jedną EPkę). Najnowsza wyszła w lutym tego roku, "No guts, No glory". Zaimponowało mi przyznaję to, że w ich pierwszym teledysku, z pierwszej długogrającej płyty, nie najwspanialszym teledysku, bo słabiutkiej jakości, ale wydanym pod egidą już Roadrunners Records*, wystąpił to na przykład Lemmy z Motorhead. Trzeba wspierać młode zespoły. Szacun.

Z płyty na płytę są coraz lepsi - a mogę to ocenić po trzech płytach. Głos pana wokalisty ewoluuje, jakby sami skondensowali całą historię Ac/Dc w ciągu trzech płyt i z Bona Scotta przeszli do Briana Johnsona. Tak samo idą dobrą drogą, jeśli chodzi o różnorodność kawałków - od tych na jedno kopyto, do świetnych kompozycji z nutką inspiracji Motorhead, Chucka Berry'ego, Dio, i kilku innych klasyków. Po prostu - im dalej, tym lepiej. 

Jeśli chodzi o stronę wizualną - no nie będę się skupiać na tym przecież, że fanki będą rzucać majtkami w Joela O'Keeffa ;) Miałam przyjemność obejrzeć w dobrej jakości ich występ na festiwalu Open Air bodajże w Bawarii z 2008 roku. Panowie kultywują starodawną tradycję wielkich miszczuf (jak same Ac/Dc, coverband 4szmery**, czy Guns'n Roses) jeżeli chodzi o uzupełnianie płynów - czy to piwem, czy to whisky/whiskey. Zdarzało mi się bywać na zakrapianych koncertach i wiem jak to się odbywa, wiem jak to wygląda - a wygląda przezabawnie, kiedy gitarzysta musi opierać się na wzmiacniaczu, żeby nie polec pod ciężarem rock'n'rolla, lub kiedy wokalista robi striptiz (wiwat panie Jarku i panie Sierściu). Panowie z Airbourne w miarę trwania koncertu coraz mniej się przejmowali rytmem (bardzo wolnym lub całkowitym jego brakiem :D) melodią lub tekstami piosenek. Ale solówki - nie pogadasz, paaanie. To, co tam się dzieje wtedy, to jedynie byłoby fajniej jakby ktoś im zwrócił uwagę, że się ciutek gitara rozstraja. Ale w sumie tym też się nie trzeba przejmować. Dlaczego o tym wspominam? Bo wyznacznikiem zespołu jest to, jakie gra koncerty. Tęsknię za takimi koncertami. (a najbliższy 27 marca ;)))

Wiecie, co najbardziej lubię w hard rocku? Cholera, ich teksty, no. Nie śpiewają o lizakach w cukierni ani o czinkłeczento. Mają bardzo liryczny repertuar, przesiąknięty głębokimi uczuciami i zachwycający metaforami o blasku księżyca nad młynem mielącym z miłością zboże nad Sanem i Zbruczem... Śpiewają o alkoholu, kobietach, seksie i koncertach. Ewentualnie o seksie z pijanymi dziwkami po koncertach. Jest wybór. 

Panowie i panie

ogłaszam, że Stand up for rock'n'roll jest nowym Highway to hell

I że serce moje się raduje, widząc tak nieskalanych komercją panów. Oni nie będą chodzić w rOcKoWyCh koszulkach rodem hm, z Big Stara. Nie będą nosić butów z New Rocka. Występują w trampkach. I bez koszul. Bez makijażu. Mieli może ze dwie sesje zdjęciowe na potrzeby płyty. W teledyskach - grają, lub coś rozwalają. Mają długie włosy, i przede wszystkim, nie mają 16 lat. To jest ten zespół, który wywołuje ciarki, zawał, udar, orgazm, sprawia, że znów grasz na gitarze i cieszysz się włączając odtwarzacz muzyki. I cieszysz się tym, że słuchasz takiej muzyki, a nie jakiegoś gówna, które robi Ci różową piankę z mózgu.

Fot those about to rock, we salute You.

* - Roadrunner records - są fest znaną wytwórnią płytową. Do najważniejszych zespołów Roadrunner Records należą takie zespoły jak Slipknot, Cradle of Filth, Killswitch Engage, Trivium, Machine Head, Nickelback, Opeth, Fear Factory, Soulfly, DragonForce, 3 Inches of Blood, Stone Sour.

Wśród najnowszych nabytków RR są Lamb of God, Black Label Society, Betzefer, Murderdolls, The Dresden Dolls, Megadeth, New York Dolls, Porcupine Tree, Still Remains oraz CKY. W roku 2007 dołączyły do nich grupa Pain oraz pionierzy progresywnego metalu – grupa Dream Theater.

A w Polsce ich dystrybutorem jest Metal Minds Productions, znane chyba wszystkim.

  ** 4szmery - Najlepszy i OFICJALNY coverband AC/DC. Nawiązuję tu do pewnego koncertu z Bielska-Białej, kiedy to pan Sierściu, wokalista, przeprowadził wspaniały striptiz inspirowany piosenką Bad boy boogie, oraz 

  do koncertu z Mikołowa w rocznicę śmierci Bona Scotta, kiedy to jedynie Sierściu nie pił, bo był chory, natomiast im dalej w koncert, tym panowie byli bardziej w swoim happy place, z trudem grali - ale grali wciąż wyśmienicie...